เืงื่่อนไขของชีวิต
           ในชีวิตของเรา ถ้าจะถามว่าอะไรคือเงื่อนใขของชีวิต สำหรับตัวผมเองมีความคิดว่า เงื่อนไขของชีวิตคือ สิ่งที่เราต้องทำตามสิ่งใดสิ่งหนึ่งกำหนดไว้แล้ว ถ้าเราไม่ทำตามเงื่อนไขนั้นชีวิตของเราก็จะหลมเหลว  เช่น เพื่อการเป็นการอยู่ในสังคม  เราต้องทำงาน ถ้าหากเราไม่ทำงานก็ไม่มีอะไรที่จะกินชีวิตของเราก็จบ ดังนั้นเงื่อนไขของชีวิตเราคือเราต้องทำตาม กฎธรรมชาติและกฎที่ได้ถูกกำหนดไว้

เวลาทีอยู่ในความทรงจำของผม
          พูดถึงเวลาที่เป็นความทรงจำของตัวผมเองก็มีหลายเหตุการณ์แต่ว่า เหตุการณ์ที่อยากจะแชร์ในบทนี้คือการประสบอุบัติเหตุครั้งแรกที่ขับรถยน เหตุการณ์มีดังต่อไปนี้
          สามปีที่แล้ว ผมได้เรียนขับรถและได้ไบขับขี่มาไม่นาน  มีวันหนึ่งที่ต้องไปเอารถตู้ซ่อมอยู่ที่อู่ซ่อมรถที่บ้านโป่ง ที่จริงวันนั้นมีบราเดอร์คนอื่นต้องไปเอาเพราะเขาขับรถได้ชำนาญกว่า แต่พอดีเขาไม่อยู่  บ้านผมจึงถูกเรียกไป มีบราเดอร์ีคนหนึ่งพาผมไปและเมื่อได้รับรถแล้วผมก็ขับตามบราเออร์ที่พาผมมานั้นเพราะยังไม่รู้ทาง ขณะที่กำลังกลับบ้านนั้นฝนตกหนัก ตั้งแต่เรียนขับรถมาไม่เคยขับกลางฝน ฝนตกได้สักพัก กระจกก็เริ่มมัวผมจึงเปิดไม้กวาดน้ำข้างหน้า แต่มันก็ไม่หายมัว ผมมองถนนไม่ชัดเลยก็เริ่มเกิดความกลัว ไม่รู้จะทำยังไงฝนตกหนักมาก ก็เริ่มสวดภาวนาเพราะตอนนั้นจอดรถไม่ได้ต้องตามบราเดอร์ที่ไปนำหน้ากลัวหลงทาง อีกอย่างกำลังวิ่งในเส้นทางด่วนในรถก็ไม่มีโทรศัพท์ ไม่รู้จะทำยังไงดีกระจกมัวยิ่งขึ้นเกือบจะไม่เห็นข้างหน้าเลย ผมกลัวมากจริงๆ สิ่งที่เห็นชัดหน่อยคือไฟที่รถข้างหน้าเขาเปิดไว้ผมก็ขับไปขณะที่กำลังมีความกลัว ความวิตกกังวล  ผมคิดว่ากระจกมัวเพราะฝน โชคดีที่ถึงไฟแดงผมได้หยุดรถ  ทันทีผมเปิดกระจกและออกไปข้างนอก ตอนนั้นฝนก็หยุดแล้วแต่กระจกยังมัวเหมือนเดิม ผมลองเอามือแช็ดกระจก ก็ไม่เห็นดีขึ้นผมเลยลองเอามือ แช็ดข้างในกระจก ทันที่กระจกใสเห็นชัด ผมจึงรู้เลยว่า การที่กระจกมัวนั้นเพราะไอยน้ำของแอร์ไม่ใช่เพราะฝน ผมกลับสบายใจมากความกลัวหายไป ก็ขับรถต่อไปเรื่อยๆ  เมื่อกำลังถึงจะบ้าน (ถึงโรงเรียนโยแซฟ) บราเออร์ที่ขับรถนำทางก็เลี้ยงไปที่ซอยเปโต เขาไม่ได้บอกับผมก่อนว่าเขาจะเลี้ยว เพราะเขาคิดว่าใกล้จะถึงบ้านแล้วผมคงรู้ทางเข้าบ้าน เมื่อเห็นรถเขาเลี้ยวเขาซอยขณะไฟแดงทางตรง ผมไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดียวกับเขาแต่เมื่อเขาเลี้ยวผมก็เลี้ยวตามแม้ผมจะรู้ทางเข้าบ้านแล้ว แต่คิดว่าเขาคงต้องการเราไปด้วยเพราะเขาไม่ได้บอกอะไร ผมรีบเลี้ยวตาม แต่ว่ารถคันข้างหน้าที่จอดรอไฟแดงอยู่ชิดเกินทำให้ผมเลียวไม่พ้นจึงจนรถเข้า รถของเขาไม่เป็นไรแต่รถที่ผมขับนั้น ถังน้ำแตก แต่ก็ยังวิ่งได้ ผมก็พยายามวิ่งถึงบ้าน แล้วไปหาอธิการ เล่าให้พ่อฟัง ผมรู้สึกพ่อเสียใจเพราะรถคันนั้นต้องการใช้เพื่อไปหากระแสเรียก แต่พ่อก็ให้กำลังใจผม ส่วนผมตั้งแต่นั้นมาก็มีความเสียใจอย่างมาก เพราะทำให้การวางแผนของบ้านนักบวชแตก ต้องไปยืมรถจากหมู่คณะื่อื่นมาใช้ หลายเดือนต่อมาผมไม่ขับรถเลย เพราะคิดถึงเหตุการณ์นั้น จึงไม่อยากขับ นั่นคือการทรงจำที่ผมมี
     สิ่งที่ได้รับจากประสบการณ์นี้คือ การต้องมีความรอบคอบ และอย่าเสี่ยงมากเพราะนี่เป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับชีวิต การที่ขับรถโดยยังไม่มีประสบการณ์เป็นที่อัตรายมาก ตอนที่กระจกมัวนั้นผมคิดในใจว่าจะตายแน่นอนเพราะรถวิ่งเร็วแต่มองไม่เห็นข้างหน้า เป็นความพึงกลัวมากที่สุัดที่ผมเคยเจอ ก็เป็นบทเรียนสำหรับตัวผมเองและเป็นประสบการณ์ที่อยากแบ่งปัน

การเวลา

เวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต

            การที่สมัครใจเข้าเป็นนักบวช ช่วงเวลาที่ผมเห็นว่ามีความสุขที่สุดคือช่วงอยู่ในนวกภาพ แม้เป็นเวลาที่ไม่นานนัก แค่ 1 ปี แต่มีความหมายมาตลอดในชีวีตของผม ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น เพราะว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่ละวันให้ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุดก็พอ นั้นคือประสบการณ์ที่ยังอยู่ในความทรงจำมาตลอด