ชีวีตตัวอย่าง

            ในชีวิตของการเป็นนักบวชเรามักจะหาคนใดคนหนึ่งเพื่อจะเป็นแบบอย่างให้แก่ตัวเราเอง  10  ปีที่แล้ว เมื่อผมเข้าสมัครเป็นสามเณร ผมได้เจอบราเดอร์คนหนึ่งที่ดูภายนอกศักดิ์สิทธิ์  ผมจึงอยากเลียนแบบเขา อยากให้เขามาเป็นตัวอย่าง ทำตามที่เขาทำ ซึ่งหลายคนก็ประทับใจในสิ่งที่บราเดอร์คนนั้นทำแล้วเขาก็เช่นเดียวกันกับผมคือมี idol คนเดียวกัน พวกเราก็มองเห็นความดีที่บราเดอร์คนนั้นทำแล้วคิดว่าเขาเป็นแบบอย่างที่ดีที่สุดแล้ว แต่มีวันหนึ่งผมได้ยินบราเดอร์อีกคนหนึ่งที่พูดว่าอย่าเอาใครในโลกนี้มาเป็น idol เลย เรานักบวชมีผู้เดียวที่จะเป็น idol ของเราได้นั่นคือองค์พระเยซูเจ้า ผมก็เอาคำพูดนี้มาไตร่ตรอง เห็นว่ามันเป็นจริงเพราะไม่นานจากนั้นบราเดอร์ที่เคยเป็น idol  ของพวกเราก็ลาออกจากการเป็นนักบวชสิ่งที่พวกเราคาดหวังจากเขาก็หายไป

         จากการแบ่งปันนี้ผมอยากให้พวกเราตระหนักว่าเราเป็นผู้ที่กำลังติดตามองค์พระเยซูเจ้าเราต้องยึดหนทางของพระองค์มาเป็นหลักในการดำเนินชีวิต     เราจะไม่ผิดหวังอย่างแน่นอนเพราะพระอง์เป็นหนทางความจริงไม่มีการหลอกลวง

ชีวิตแห่งการภาวนา

               คริสตชนทุกคนต้องรู้จักภาวนา  การภาวนาเป็นเสมือนอาหารหล่อเลี้ยงชีวิตฝ่ายจิตของเรา  เหมือนร่างกายของเราทุกๆ วันเราต้องกินอาหารเพื่อหล่อเลียงทุกส่วนของร่างกายทำให้ร่างกายของเราสมบูรณ์ขึ้นและได้เติบโตอย่างสม่ำเสมอ  ถ้าเราเป็นคนที่มีการกินที่ตรงเวลาหรือไม่สม่ำเสมอ สุขภาพของเราจะมีปัญหาแน่ๆ    การภาวนาก็เช่นเดียวกันถ้าหากเราไม่มีีการสวดภาวนาอย่างสม่ำเสมอ ชีวิตฝ่ายจิตของเราก็จะมีปัญหา  เราจะไม่มีความเชื่อความไว้วางใจในพระเจ้า  เมื่อเจอปัญหาบางอย่างในชีวิตเราจะท้อถอยแบบง่ายๆ  เพราะเราขาดที่่พึ่งหรือที่ที่เราจะไว้วางใจ  ดังน้ันในการแบงปันวันนี้ผมขอให้พี่น้องนักบวชหรือผู้ที่อุทิศชีวิตเพื่อรับใช้พระเจ้าให้มีการสวดภาวนาอย่างสม่ำเสมอเพื่อจะได้มีชีีวิตที่สมบูรณ์แบบท้ังกายและใจ

              อาทิตย์ที่ผ่านมาพระสันตะปาปาได้เรียกร้องให้คริสตชนทั่วโลกทำการสวดภาวนาเพื่อสันติสุข เพื่อหลีกเลี่ยงการทำสงครามทีี่่ประเทศซีเรีย  เรามีความคิดเห็นอย่างไรในเรื่่องนี้  สำหรับผมเองก่อนหน้านี้ก็คิดว่าควรจะทำสงครามเพืื่อจะช่วยชาวซีเรียให้พ้นจากรัฐบาลที่โหดร้าย  แต่เมื่อพระสันตะปาปาทรงเรียกร้องให้มีการยุติการทำสงครามครั้งนีี้้ผมจึงมีการพิจารณาใหม่ในเรื่องนี้  จำเป็นไหมทีี่จะต้องไปยุ่งกับการเมืองของประเทศอื่น  สำหรับผมบางครั้งก็จำเป็นแต่ไม่ใช่เป็นการใช้ความรุนแรง  เพราะการรุนแรงจะทำลายชีวิต ประชาชนซีเรียก็ลำบากมากแล้วอย่ามาเพิ่มความลำบากอีีก  ถ้าเราดูข่าวจะเห็นว่ามีคนจำนวนมากต้องอพยพไปจากบ้านเกิดเมือมนอนของตน เขาไปโดยไม่รู้ชีวิตจะเป็นอย่างไร  เพราะฉะนั้นขอให้พวกเราร่วมมือกับเพื่อนพี่น้องเพื่อทำการสวดภาวนาตามพระประสงค์ของพระสันตะปาปา

แป่งปันเรื่องขงจื้อ

              จากหนังเรื่่องขงจื้อเราได้รับอะไร  บทเรียนที่ผมได้เรียนในหนังเรื่องนั้นคือคำสอนของอาจารย์ขงจื้อในการปฎิบัติจริยธรรมในสังคม  สำหรับท่านสังคมจะมีความสุุขมีความสงบเรียบร้อยมีระเบียบวินัย คนในสังคมนั้นต้องมีคุณธรรมจริยธรรม  ผมก็คิดตามว่าบทเรียนนี้เป็นจริงไหม?ในสังคมของเราปัจจุบัน   เราก็เห็นหลายปีทีี่ผ่านมานี้สังคมของเราไม่ค่อยมีความสงบเลย  มีความวุ่นวายมากทางการเมือง  เพราะอะไร?  สาเหตุุคือมีการแบ่งแยกในสังคง สังคมถูกแบ่งตามสี  ตามภาคพวกและตามความคิด  เราเห็นมีการสู้รบกันมีการนองเลือดระหว่างฝ่ายต่างๆ  จากเหตุการนี้ผมเห็นว่าการแบ่งแยกนี้เกิดขึ้นเพราะคนในสัังคมไม่ได้ปฎิบัติคุณธรรมจริยธรรมที่อาจารย์ขงจื้อได้สอน  คุณธรรมที่ท่่านสอนคืือ  ให้ทุกคนที่อยู่ในสังคมมีความรู้ มีความรักซึ่งกันและกัน  ดำเนินชีวิตตามทีี่กฎหมายบ้านเมืองกำหนดไว้  สัังคมจะมีความสงบสุข

เืงื่่อนไขของชีวิต
           ในชีวิตของเรา ถ้าจะถามว่าอะไรคือเงื่อนใขของชีวิต สำหรับตัวผมเองมีความคิดว่า เงื่อนไขของชีวิตคือ สิ่งที่เราต้องทำตามสิ่งใดสิ่งหนึ่งกำหนดไว้แล้ว ถ้าเราไม่ทำตามเงื่อนไขนั้นชีวิตของเราก็จะหลมเหลว  เช่น เพื่อการเป็นการอยู่ในสังคม  เราต้องทำงาน ถ้าหากเราไม่ทำงานก็ไม่มีอะไรที่จะกินชีวิตของเราก็จบ ดังนั้นเงื่อนไขของชีวิตเราคือเราต้องทำตาม กฎธรรมชาติและกฎที่ได้ถูกกำหนดไว้

เวลาทีอยู่ในความทรงจำของผม
          พูดถึงเวลาที่เป็นความทรงจำของตัวผมเองก็มีหลายเหตุการณ์แต่ว่า เหตุการณ์ที่อยากจะแชร์ในบทนี้คือการประสบอุบัติเหตุครั้งแรกที่ขับรถยน เหตุการณ์มีดังต่อไปนี้
          สามปีที่แล้ว ผมได้เรียนขับรถและได้ไบขับขี่มาไม่นาน  มีวันหนึ่งที่ต้องไปเอารถตู้ซ่อมอยู่ที่อู่ซ่อมรถที่บ้านโป่ง ที่จริงวันนั้นมีบราเดอร์คนอื่นต้องไปเอาเพราะเขาขับรถได้ชำนาญกว่า แต่พอดีเขาไม่อยู่  บ้านผมจึงถูกเรียกไป มีบราเดอร์ีคนหนึ่งพาผมไปและเมื่อได้รับรถแล้วผมก็ขับตามบราเออร์ที่พาผมมานั้นเพราะยังไม่รู้ทาง ขณะที่กำลังกลับบ้านนั้นฝนตกหนัก ตั้งแต่เรียนขับรถมาไม่เคยขับกลางฝน ฝนตกได้สักพัก กระจกก็เริ่มมัวผมจึงเปิดไม้กวาดน้ำข้างหน้า แต่มันก็ไม่หายมัว ผมมองถนนไม่ชัดเลยก็เริ่มเกิดความกลัว ไม่รู้จะทำยังไงฝนตกหนักมาก ก็เริ่มสวดภาวนาเพราะตอนนั้นจอดรถไม่ได้ต้องตามบราเดอร์ที่ไปนำหน้ากลัวหลงทาง อีกอย่างกำลังวิ่งในเส้นทางด่วนในรถก็ไม่มีโทรศัพท์ ไม่รู้จะทำยังไงดีกระจกมัวยิ่งขึ้นเกือบจะไม่เห็นข้างหน้าเลย ผมกลัวมากจริงๆ สิ่งที่เห็นชัดหน่อยคือไฟที่รถข้างหน้าเขาเปิดไว้ผมก็ขับไปขณะที่กำลังมีความกลัว ความวิตกกังวล  ผมคิดว่ากระจกมัวเพราะฝน โชคดีที่ถึงไฟแดงผมได้หยุดรถ  ทันทีผมเปิดกระจกและออกไปข้างนอก ตอนนั้นฝนก็หยุดแล้วแต่กระจกยังมัวเหมือนเดิม ผมลองเอามือแช็ดกระจก ก็ไม่เห็นดีขึ้นผมเลยลองเอามือ แช็ดข้างในกระจก ทันที่กระจกใสเห็นชัด ผมจึงรู้เลยว่า การที่กระจกมัวนั้นเพราะไอยน้ำของแอร์ไม่ใช่เพราะฝน ผมกลับสบายใจมากความกลัวหายไป ก็ขับรถต่อไปเรื่อยๆ  เมื่อกำลังถึงจะบ้าน (ถึงโรงเรียนโยแซฟ) บราเออร์ที่ขับรถนำทางก็เลี้ยงไปที่ซอยเปโต เขาไม่ได้บอกับผมก่อนว่าเขาจะเลี้ยว เพราะเขาคิดว่าใกล้จะถึงบ้านแล้วผมคงรู้ทางเข้าบ้าน เมื่อเห็นรถเขาเลี้ยวเขาซอยขณะไฟแดงทางตรง ผมไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดียวกับเขาแต่เมื่อเขาเลี้ยวผมก็เลี้ยวตามแม้ผมจะรู้ทางเข้าบ้านแล้ว แต่คิดว่าเขาคงต้องการเราไปด้วยเพราะเขาไม่ได้บอกอะไร ผมรีบเลี้ยวตาม แต่ว่ารถคันข้างหน้าที่จอดรอไฟแดงอยู่ชิดเกินทำให้ผมเลียวไม่พ้นจึงจนรถเข้า รถของเขาไม่เป็นไรแต่รถที่ผมขับนั้น ถังน้ำแตก แต่ก็ยังวิ่งได้ ผมก็พยายามวิ่งถึงบ้าน แล้วไปหาอธิการ เล่าให้พ่อฟัง ผมรู้สึกพ่อเสียใจเพราะรถคันนั้นต้องการใช้เพื่อไปหากระแสเรียก แต่พ่อก็ให้กำลังใจผม ส่วนผมตั้งแต่นั้นมาก็มีความเสียใจอย่างมาก เพราะทำให้การวางแผนของบ้านนักบวชแตก ต้องไปยืมรถจากหมู่คณะื่อื่นมาใช้ หลายเดือนต่อมาผมไม่ขับรถเลย เพราะคิดถึงเหตุการณ์นั้น จึงไม่อยากขับ นั่นคือการทรงจำที่ผมมี
     สิ่งที่ได้รับจากประสบการณ์นี้คือ การต้องมีความรอบคอบ และอย่าเสี่ยงมากเพราะนี่เป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับชีวิต การที่ขับรถโดยยังไม่มีประสบการณ์เป็นที่อัตรายมาก ตอนที่กระจกมัวนั้นผมคิดในใจว่าจะตายแน่นอนเพราะรถวิ่งเร็วแต่มองไม่เห็นข้างหน้า เป็นความพึงกลัวมากที่สุัดที่ผมเคยเจอ ก็เป็นบทเรียนสำหรับตัวผมเองและเป็นประสบการณ์ที่อยากแบ่งปัน

การเวลา

เวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต

            การที่สมัครใจเข้าเป็นนักบวช ช่วงเวลาที่ผมเห็นว่ามีความสุขที่สุดคือช่วงอยู่ในนวกภาพ แม้เป็นเวลาที่ไม่นานนัก แค่ 1 ปี แต่มีความหมายมาตลอดในชีวีตของผม ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น เพราะว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่ละวันให้ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุดก็พอ นั้นคือประสบการณ์ที่ยังอยู่ในความทรงจำมาตลอด